Skáldsagan Glæsir eftir Ármann Jakobsson er óvenjuleg saga, sögð frá óvenjulegu sjónarhorni. Í fyrsta lagi hefur ekki mikið verið gert af því að skrifa 1. persónu skáldsögur þar sem sögumaðurinn er persóna úr íslenskri fornsögu (nýleg dæmi um slíkt eru þó Óvinafagnaður og Ofsi Einars Kárasonar). Í öðru lagi er persónan sem Ármann kýs að gera að sögumanni og aðalpersónu í skáldsögu sinni engin venjuleg sögualdarhetja, heldur hinn geðilli ójafnaðarmaður og síðar hin blóðþyrsta afturganga Þórólfur bægifótur sem sagt er frá í Eyrbyggju.

Það er mikilvægt að geta þess að lesendur þessa skáldverks þurfa ekki að hafa lesið Eyrbyggju  til að skilja hvað um er að vera. Ármann fylgir söguþræði fornsögunnar nákvæmlega en segir þó vitanlega aðeins hluta hennar. Bygging skáldsögunnar er vel heppnuð og til þess fallin að halda lesandanum vakandi og áhugasömum. Spennan í frásögninni snýst annars vegar um nautið Glæsi, sem er Þórólfur afturgenginn í annað sinn. Glæsir segir frá og gerir lesandanum ljóst strax í upphafi að hann ætli að drepa Þórodd húsbónda sinn af ástæðum sem koma síðar í ljós. Hins vegar segir Glæsir frá forsögu sinni sem Þórólfur bægifótur, bæði meðan hann var lifandi og einnig sem afturganga, og loks því hvernig hann endaði í búki nauts. Flakkað er á milli nútíðar- og fortíðarsviðs en þau fléttast saman í lokin þegar forsögunni er lokið, Glæsir sleppur út úr fjósinu og mætir Þóroddi.

Hið óvenjulega sjónarhorn sögunnar hefur ýmsa kosti. Þórólfur er jaðarmaður og tjáir sig um galla og vankanta sögualdarsamfélagsins á Íslandi sem við höfum sjaldan eða aldrei heyrt áður. Hann gerir grín að fámenninu á Íslandi, telur landa sína grunnhyggna að mörgu leyti og síðast en ekki síst er hann er gagnrýninn á það vald sem goðarnir hafa í samfélaginu. Þannig er dregin upp gagnrýnin mynd af gullaldarsamfélaginu sem er hollt að velta fyrir sér.

Eitt athyglisverðasta viðfangsefni Ármanns í þessu skáldverki er glíman við að finna útskýringar og sálfræðilegar ástæður fyrir ofstopafullu hátterni Þórólfs bægifótar. Aðalástæðurnar eru tvær í útfærslu Ármanns. Annars vegar misnotkun og ofbeldi sem Þórólfur verður fyrir í bernsku og hins vegar fötlun hans sem veldur því að hann fær viðurnefnið bægifótur. Hvort tveggja veldur því að Þórólfur er bitur, einangrast félagslega og er ófær um að eiga farsæl samskipti við annað fólk. Þegar hann svo gengur aftur í annað sinn sem nautið Glæsir endurfæðist hann í fleiri en einum skilningi. Honum er klappað og hann upplifir nánd og snertingu sem hann kynntist aldrei í lifanda lífi. Glæsir myndar, gegn vilja sínum, vináttusamband við húsbóndann Þórodd, sem er einmitt maðurinn sem hann þarf að drepa til að öðlast frið. Samband Glæsis og Þórodds í fjósinu er fallegt en margslungið og er aðalspennuvaldurinn í sögunni, þar sem ekki er ljóst fyrr en á síðustu síðunum hvort Glæsir fullkomnar ætlunarverk sitt eður ei. Þessi sálfræðilega nálgun heppnast ágætlega. Lýsingar Þórólfs á ofbeldinu sem hann varð fyrir í bernsku og tilfinningum hans í kjölfarið þóttu mér helst til nútímalegar en þær trufluðu þó ekki um of. Framkoma Þórólfs er ekki fegruð en með því að draga upp sálfræðilegar ástæður hegðunar hans hefur Ármann skapað flókna og margþætta persónu sem lesendur geta haft samúð með - eða ekki.

Sú hugmynd að skrifa skáldsögu frá þessu óvenjulega sjónarhorni hefði vel getað mistekist í framkvæmd. Svo fór þó ekki. Niðurstaðan er þrælspennandi og vel skrifuð skáldsaga og vönduð og áhugaverð persónusköpun. Á heimasíðu Ármanns kemur fram að hann sé nú þegar byrjaður á nýrri eintalsskáldsögu um jaðarpersónu úr íslenskri fornsögu, svo aðdáendur Glæsis hafa til mikils að hlakka.